April 2019
 

Mooie zonnige ochtend. Iets koeler dan gisteren, maar ala, we doen het ervoor.

Als ik naar buiten kijk verdwijnen de resten van sombere gedachten als sneeuw

voor de zon.  Het dreigt weer een dag te worden, te mooi om binnen te blijven.

En gelijk denk ik dan aan: Andries Hartsuiker, met zijn in 1927 gecreëerde werk:

‘Kom mee naar buiten allemaal’.

We schrijven zondag 31 maart 2019.


Bandjes opgepompt, zadel op hoogte, stuur gesteld en fietsen. Vrij de natuur in.

'Het Weefgezang der Walkyren' van A.C.W. Staring, een regel in het laatste

couplet, komt bij me op: ‘En stegen te ros’.  Te ros. Het stalen ros. De fiets.

Daarmee op zoek naar de Wielewaal in het eikenbos ? Wie weet ?

Geen beslommeringen aan je hoofd, gewoon genieten. Heerlijk vrij fietsen.

De frisse buitenlucht inademend.


Ik stap op en maak mijn hoofd leeg. Ik ruim op. Gedoe in Urk, Aanslag Utrecht,

verkiezingswinst: Forum voor Democratie, klimaat, kritiek op academici en ander

links onderwijs. Oproepen in een demonstratie om Thierry te vermoorden. En dan
die bijval daarvoor. De performance van Freek de Jonge. Hij werd ervoor beloond

met een TV-Conference later dit jaar.
Vanuit mijn hoofd, linea recta de prullenbak in met dit alles.

Ook dingen opruimen van: burgemeesters, docenten in het onderwijs, die meenden

aan te moeten geven dat FvD. Niet oke was. Of dit linkse indoctrinatie was ?
Ik laat het aan u.  Een docent die de kinderen leerde: ‘boe’ te roepen voor Thierry.
Wethouders, die zich niet in konden houden- en negatieve dingen rondstrooiden.

Maar ook iets geheel anders.  Een onnozele, wellicht naïeve vraag van: zouden er

knoppen omgaan bij zo’n sultan van Brunei, Hassanal Bolkiah als ie eens een stuk
met mij mee kon fietsen op zo’n dag- en moment als dit. En samen met ons beiden
even wat zaken doornemen in de stralende zon, bij een kopje thee. IJdele hoop ?
Ja, zal wel. Maar wat zou het mooi zijn, dat zo iemand daarna toch geheel anders
tegen zaken aan zou gaan kijken.

Maar goed, op dit moment gooi ik het allemaal even van mij af.

Het zal wel. Ik fiets.


Lang duurt het niet voordat je anderen op de fiets tegenkomt. Meerderen kwamen

op hetzelfde idee. Ze fietsen vrij, net als jij- of doelbewust naar iets toe- of van

iets weg. Het ‘moi’, is niet van de lucht. Even fiets ik in een file. Ik kan het niet

laten. Denk direct aan de Club van Rome, teveel mensen in dit land. Maar je

schudt het van je af.  Nu even niet, jóh.

 

Je komt door een gehucht. Tuinmensen. Sommigen met een petje op voor de zon.

In hun handen knipschaartjes (de coniferen staan er weer keurig strak bij), harken,

schoffels, spades.  Een enkeling bezig met de moestuin. Je trekt een grimas.

Jette Klijnsma zal tevreden zijn.

 

Na een uur een rustpunt. Kopje thee gaat er wel in. Ja, zonder die sultan helaas.

‘Nee, dank je, hoef er niets bij’. Het effect van de fietstocht, wil je niet verzieken

door appeltaart met slagroom. Dan zou je voor niets gefietst hebben. Toch wat

teleurgesteld druipt de ober af, terwijl er aan thee, verhoudingsgewijs het meeste

verdiend moet worden. Opgewarmd water. Niets meer. Maar ach, ik zie klanten

genoeg die zich wel aan alles te buiten gaan. Dus: so what ?

 

Mijn probleem, als ik stilzit, het piekeren en het denken. Dat begint weer.

Een soort van automatisme. Verkiezingen 20 maart. Winst voor FvD.  

Ik denk aan de LPF. 26 Zetels op 15 mei 2002. Door interne strubbelingen binnen

de LPF viel het kabinet snel. Daarna nog maar 8 zetels in de oppositie.

De verkiezingen die daarop volgden reduceerden hen tot nul.

Dromerig roerend in het reeds lege theeglas, vraag ik me of er parallellen zijn.


Het is druk. Alleen mijn tafeltje heeft nog twee vrije plekken. Ik schrik op.

Twee mensen vragen of ze aan mogen schuiven. Ik knik. Ja, oke. Goed.

Het schiet gelijk door me heen: waag het eens: nee, te zeggen. Gelijk sta ik ook

op. Ik moet verder. Betaal de ober. € 2,80 voor wat opgewarmd water. Ik kan het

niet laten om het in Guldens uit te rekenen. Het komt dan op ergens zo rond de:

FL: 6,00. Logisch dat men niet meer wil dat je gaat omrekenen. Want dan begrijp

je hoe je met de Euro opgelicht wordt.

 

Een moment later rij ik weer verder.
Tussen weilanden door terug naar huis. Ik zie kievieten. Oke, minder dan een

jaar geleden- en sowieso minder weidevogels. Maar ze zijn er nog.
Hé. Weer zoiets: afname weidevogels. Wat een problemen allemaal.

 

En over vogels, wat een rare vogels in het Europarlement, dat einde maart 2019.

opnieuw laat zien dat het zich continue tegen burgers, in de westelijke wereld

keert. Nu met het stemmen voor die auteursrechtrichtlijn ? Misschien ook wel

mensen monddood maken op Internet.  WW-Uitkeringen ? Ook al staat dat op

moment van schrijven nog even op de tocht (Maar alleen zo’n idee al ?!).
Vlieg toch op, zou ik tegen hen willen zeggen.

 

Jammer. Ik vertrok opgewekt, met een leeg hoofd.

Inmiddels zit ie weer propvol.

 

G.P.

* Ik geef 'het stokje', door aan mijn collega: Berend Heidedans (Mei 2019)

 


 

Reflecteren ?
Handig om dan ook maand / columnist te vermelden