Februari 2019

Heb een vrije ochtend. Uitslapen en piano an doen. Hoef pas vanmiddag op mijn
werk te zijn. Kom om negen uur m'n nest uit. Ik voel me goed. Kan de hele wereld
aan. Nouja, de hele wereld. Beetje overdreven.
Eerst de badkamer in, toilet maken. Daarna kleren aan, en naar beneden.
Als eerst de gang naar het koffiezetapparaat. Een moment later is ie in actie.
Nu krant uit de bus, en dan een broodje.
Het heeft licht gevroren. Een lichte huivering gaat door me heen. Snel weer naar
binnen. Binnen waar het klimaatneutraal, verantwoord warm wordt. Heerlijk.
 

Tegelijkertijd schiet me ineens ook te binnen: hoe graag zou iemand, elders in de
wereld, onder slechte omstandigheden, dit alles ook niet willen ? 's Morgens in
goede gezondheid en vooral zonder zorgen opstaan. Toilet maken, goede kleren
aantrekken, koffie, krantje en broodje.
Waaraan heb ik... het verdiend, dat ik... dit alles wel heb, en iemand anders, die
het misschien ergens ook nog wel meer zou verdienen, niet ?

 

Ik schud m’n hoofd.  Veel meer dan geld storten op een gironummer kun je toch

niet doen. En dat doe ik dan ook. Neen, niet om het af te kopen, en dan geen

schuldgevoel meer te hebben- en mezelf daarna weer onderdompelen in de luxe en

welvaart van mijn wereld. Want, ik heb gestort immers ?

 

Mijn wereld. Maar is het allemaal niet puur toeval: mijn wereld. Voor hetzelfde
geld was ik ter wereld gekomen op een plek en in een situatie waarin ik vanaf het
prilste begin weinig, minder- of misschien helemaal geen kansen had gehad. 
Misschien had ik dan het tweede jaar niet eens bereikt ?


Ik zucht: Je staat er niet altijd bij stil, maar een gezond leven, in vrede en veilig-
heid en zonder echte zorgen, dat is vaak gebaseerd op geluk. Niets meer. 
Anderen die het minder hebben, die treft dat in de meeste gevallen buiten hun
schuld. Zij zouden dat ook donders graag anders zien. 
Staan we daar wel genoeg bij stil ?

Ook dit soort dingetjes. Die flitsen door mij heen. Gek, hé ?
De krant staat er trouwens ook elke morgen vol mee.

Abo opzeggen dan maar- en dan lekker wegkijken ? Nee. Zo zit ik niet in elkaar.
Ik wil ontwikkelingen toch bijhouden. Blijvend willen weten wat er speelt, al is
wat elke dag in de kranten staat, lang niet altijd een verrassing.

Ondanks het besef van ook dit soort zaken, zit ik even later achter een dampende
bak pleur en een kakelvers broodje. De krant voor me.
De koppen schreeuwen me weer tegemoet. Kinderpardon, Klimaatproblematiek,
Brexit, winsten van Shell en Rekeningrijden. Ik hoop wel dat bij dit laatste, de
mensen niet zo naïef zijn te denken dat dan, bij dat nog in te voeren systeem,
de motorrijtuigenbelasting omlaag gaat. Vergeet dat maar. In een noordelijke
krant lezen we over miljoenencontracten voor Fokker, in verband met die JSF.
Terwijl ze die contracten ook gekregen hadden bij de Eurofighter, en zeker bij de
voor ons veel geschiktere Zweedse Saab Gripen.

Die JSF. Hij ziet er goed uit op een luchtshow.  Maar mag dat ook niet voor n.a.w.
meer dan 5 miljard aan belastinggeld ? En misschien is dit ook wel zo ongeveer
het enige waar dit toestel (nu nog) goed in is ?
Het is voor een belangrijk deel een compromis-toestel..en (nog) gewoon zichtbaar
op een ouderwetse Russische radar uit de jaren 60 (en die zijn er nog volop).
Maar u raadt het al: daarover geen woord in de mainstream media.

 

Wat ik wel tegenkwam, in de Volkskrant van 31 januari 2019, bladzijde 8 / 9
onder de kop van: ‘Dansen bij revolutie in het luchtgevecht’.
Ik citeer het even...

 

“Met oranje cowboyhoeden op dansen Nederlandse luchtmachtmilitairen in een

 hangar in Texas op de beats van twee ingevlogen dj’s.   De gastheren van
 Lockheed Martin staan er onwennig bij – normaal  wordt de oplevering van een
 gevechtsvliegtuig aan een buitenlandse klant rustieker gevierd”.

Men gaat dus liever een feestje vieren in de VS dan naar dat saaie en kille
Zweden waar je voor 30% minder kosten, 100% meer vliegtuig had gehad.

En wie weet of daarbij- en alles bij alles, ook nog meespeelt dat we persé- en

koste wat het kost, de Amerikanen blijvend wensen te pleasen. Die hebben ons

immers, zo’n 75 jaar geleden ook nog eens bevrijdt van de Nazi’s ?


Dat Rusland daarin een minstens zo grote rol speelde, dat wordt, zeker in deze
tijd maar even vergeten. En dan heb ik daarbij, het er nog niet eens over dat een
van de doelen van de westerse machten in die tijd was, het afwenden van een
eventuele aanval door Hitler, door hem zijn agressie op het Oosten te laten
richten, dat wil zeggen op de Sovjet-Unie.
Aan de vooravond van zijn ontmoeting met Hitler, op 12 september 1938, zei de
Britse premier Chamberlain: 'Wellicht kan er een voor
allen acceptabele oplossing
worden gevonden, behalve voor Rusland’.
Dit laatste stukje, over Rusland, dat wil niet zeggen dat ik gek ben op Rusland,
en of Poetin. Dat ben ik zeer zeker niet. Maar daar gaat het even niet over.

Tsjà. En dan nog appen op je fiets. Het gaat je nu € 95 kosten.
En bijna vergeten: Schiphol gaat natuurlijk wel uitbreiden. Ondanks alle verzet
van de omwonenden.

 

Met een zucht sla ik de krant dicht. Ik blijf even in gedachten verzonken.
Wat ’n boudel, denk ik dan. En in het Westerkwartier is zondagsluiting winkels-
of openstelling, ook nog steeds een item. Jaja, ik knik langzaam met mijn hoofd
op en neer.
Ik zucht. Moet ik me gelukkig prijzen dat ik morgenochtend weer lekker vroeg
kan beginnen- en daardoor geen tijd heb om de krant te lezen ?
Wie het weet, mag het zeggen.

 

I.R.

* Ik geef 'het stokje', door aan mijn collega: Izébel Clarijth (Maart 2019)

 


 

Reflecteren ?
Handig om dan ook maand / columnist te vermelden